Całodobowe supermarkety po zmroku mają swój niepowtarzalny klimat. To chyba superpozycja narkoleptycznie piętrzących się rzeczy na półkach i ludzkiej nieobecności przyczynia się do takiego ich odbioru. Okazjonalni klienci to dziwne majaki ludzi. Czterdziestoletni mężczyźni kupujący prezerwatywy oglądają się za mną tylko przez wzgląd na czerwoną szminkę i stukot szpilek. W tym momencie nienawidzę tego dźwięku, choć w dzień jego brzmienie dodaje pewności.
Kłótnie pracowników, którzy wyłonili się na noc spośród dziennych tłumów. Jak praca w sklepie może stać się jednym z priorytetów ludzi, jak pragną piąć się po czyichś żebrach jak po sklepowych półkach. Marni ludzie mają marne problemy.
- Gdybym miał kochankę, kochałabyś bardziej siebie, czy mnie?
- Wybrałabym siebie, żeby móc być sobie zawsze wzajemnie wierną.
Ciemna pusta uliczka, na której nic nie ma, a i tak znajdzie się czarne BMW, wcześniej parking, samochód-dwa, mężczyźni w środku, otwarta szyba, na zewnątrz łokieć. Stukot szpilek. Gwizdy.
Jest tak cicho o tej porze, że słyszę własny oddech. Krew, zanim zaschnie, przyjemnie spływa po udach. Jestem przewrażliwiona, ale intuicja zawodzi rzadziej od rozumu.