Ik kijk in de speigel ‘het is bijna zover’. Hij probeert zich steeds sneller en sneller klaar te maken, half vijf Karolien komt bijna thuis . Ik hoor achter mij een geluid ik zie Karolien achter me staan. Ze heeft haar prachtig wit kleed aan dat ze aan had bij onze eerste afspraak. Ik zeg ‘Schat, ik had je nog niet thuis verwacht’. 'Ik kom terug van de dokter' loog ze. 'Is er iets?' vroeg ik terwijl ik keek naar haar bloeddoorlopen ogen. 'Hoe kon je me dat aandoen?' zei ze. 'Wat aan doen?' 'Ik weet goed genoeg wat je met Sarah gedaan hebt' 'Wat weet je dan?' 'Van het kind ...' 'Je moet niet kwaad zijn op Sarah het is haar schuld niet' 'HOE KON JE MIJ BEDROGEN HEBBEN' 'Maar schat ik heb ...' Ze schoot drie keer ik viel op de grond. 'Ik heb de e-mail wel gelezen, waarin ze zegt dat jij de vader bent' 'Ik ben ... de vader niet ... je weet niet alles ...'. De spiegel was kapot ik kroop door de scherven naar huis. Ik kroop naar het grasveld en bleef daar liggen. Ik heb het koud, ik ben aan het sterven. Met de laatste adem die ik nog heb roep ik 'Help' ik hoor nog een geweerschot. De buurman komt er aangelopen. Alles wordt zwart, alles wordt rustig, kalm, gemakkelijk. Alles is zwart.

Wordt Vervolgd ....